Między Doliną Sandomierską, a dolinami Sanu i Wisłoki, na północ od Karpat, leży Ziemia Rzeszowska. Ludzie zamieszkujący te tereny stanowią kilka grup etnicznych: Lasowiacy, Rzeszowiacy i Pogórzanie. Wielki wpływ na tworzenie się tych społeczności i ich kultur miały wydarzenia historyczne, a przede wszystkim wojny powodujące osiedlanie się tam ludzi różnych nacji - Szwedów, Ukraińców, Niemców. Niewątpliwe znaczenie w kształtowaniu oblicza Rzeszowszczyzny mieli również Węgrzy i Słowacy. Ma to swoje odzwierciedlenie nie tylko w tańcach i przyśpiewkach, ale także w zwyczajach i obyczajach zamieszkujących te ziemie potomków ówczesnych osadników.

Tańce Rzeszowiaków cechuje duża różnorodność formy tanecznej. Są żywiołowe, często składają się z kilku części i zmiennego kierunku tańca: w lewo, w prawo, "pod słońce" i "ze słońcem".

W zależności od grupy etnicznej i jej majętności tworzy się strój zróżnicowany w kroju, kolorystyce i w zdobnictwie. Lasowiacy i Pogórzanie to ludzie biedniejsi niż mieszkańcy okolic Rzeszowa, Przeworska czy Łańcuta. Niemniej urokliwy ich strój różni się od bogatego, kolorowego stroju Rzeszowiaków.

Wybrane do wiązanki rzeszowskiej tańce pochodzą z okolic stolicy regionu i nieco oddalonego Wielopola Skrzyńskiego, skąd wywodzą się tak charakterystyczne dla tych okolic tańce samych mężczyzn. W "Z powódka" zastosowany został starodawny i nie stosowany obecnie ukłon tancerza zapraszający partnerkę do wspólnej zabawy. Większość tańców cechuje swoista dla Rzeszowiaków żywiołowość i dynamika, a kolorowy i bogaty strój powoduje, że oglądany obrazek taneczny, wzbogacony o piękne pieśni rzeszowskie, które bardzo często zwyczajowo poprzedzały taniec, jest pełen życia i radości.

Konsultant z regionu - Halina Fijałkowska

GALERIA